Dinsdag ben ik op de club gaan rijden en Woensdag achter de brommer en het heeft gewerkt denk ik.
Doel voor de tijdrit was de schade beperkt houden en dat was gelukt, ik reed een tijd van 8:55 daar waar ik vorig jaar 9:22 reed wat me plek 38 op leverde.
Nu kun je zeggen plek 38 is niet heel goed maar het zat superdicht op elkaar. Als ik 10 seconden sneller was geweest schoof ik geloof ik 10 of 15 plekken op in ‘t klassement.
Mooie uitgangs positie voor ‘t criterium.
Helaas starte ik achteraan en door het hoge tempo kwam ik moeilijk naar voren.
Er werd ook veel gevallen en ik zat achter een van die valpartijen waardoor ik me bij de jury melde voor een ronde vergoeding.
Toen zag ik dat er ineens 8 man los waren gekomen en die hadden al een flink gat.
Toen ik weer aan sloot voorin het peleton heb ik een paar rondjes afgewacht.
Rietveld was samen het gat dicht aan het rijden dus ik dacht mooi dan hoef ik niets te doen. Maar na 3 rondjes gaven ze het op en zag je dat het tempo dreigde weg te vallen.

Ik besloot het zelf hoog te houden en reed een volle ronde alleen op kop aan bijna 50 per uur.
Leander schreurs nam ook nog goed over maar daarna viel de samenwerking toch weer weg. De kopgroep pakte uiteindelijk meer dan een minuut waardoor m’n klassement weg was.
In de finale heb ik het ook laten lopen vanwege diverse kamikaze acties en finishte in ‘t peloton als 30e.
Maar toen de omloop. Ik voelde dat de benen toch wel sterk waren en wilde een dagsucces.
Vanuit de start knalde ik direct naar voren om niet op de kant te komen en dat lukte ook. Langs ‘t lint reed ik gewoon de waaier in.
Er kwam wel een vrij grote groep los maar dit was zo vroeg in de wedstrijd dat ik niet dacht dat dat kans van slagen had.
Na een paar ronden begon Ruiter ook te rijden en ik besloot mee te gaan werken om niet op de kant te komen.
Een goede beslissing want achteraan gingen ze met bosjes.

Op een goed moment trok ik eens vol door op het laatste stukje met de wind op de kant en toen we voorbij start finish waren en ik afgaf bleek dat ik het peloton in een paar stukken had gereden want ineens was ik met 20 man weg.
De samenwerking was alleen niet goed dus diezelfde ronde kwam het peloton weer terug.
De kopgroep was intussen ook al verbrokkeld en uiteindelijk bleven daar nog 2 man van over.
2 man op 70km met die wind was kansloos dus ik wachte rustig m’n kans af.
Toen ze bijna waren ingerekend maakte ik de jump en hoopte met hen door te rijden want het waren twee hele sterke jongens.
Eenmaal aangekomen zeiden ze alleen direct dit heeft geen zin en ze hielden de benen stil.
Niet lang daarna kwam er een man of 6 overheen klappen en ik zag dat dit sterke jongens waren.
Ik probeerde nog een keer aan te haken maar ik bleef hangen op 10 meter.
Gelukkig gebruikte het peloton mij als springplank en kwam alles weer samen. Ik had in m’n hoofd om het over 2 rondjes te gaan proberen op een stuk waar ‘t op de kant ging.

Het was nog ver maar ik wilde dan met een groepje proberen weg te komen.
Een ronde later ging het alleen iets anders. Ik zag dat Leander Schreurs het op hetzelfde stuk deed alleen een rondje eerder met dus nog ruim 20km te gaan.
Hij kreeg een Duitser mee en ik besloot er naartoe te springen. Als er iemand is met wie ik durf weg te rijden is hij het wel.
Ik kreeg ook een Duitser mee uit dezelfde ploeg en we sloten aan.
Bij de volgende doorkomst hadden we al 30 seconden voorsprong en een ronde later zelfs meer dan een minuut.
Helaas had ik weer een oud probleem, te weinig drinken. Zo’n omloop moet je zelf iemand regelen voor de bevoorrading en anders heb je pech.
Met nog 2 ronden te gaan begon ik dan ook kramp te krijgen. Een paar keer schoot het er bijna in waardoor ik soms iemand er tussen moest laten en een beurtje over sloeg.
Toen kwam de motor weer naast me rijden en zei dat we nog maar 25 seconden voorsprong hadden. Het peloton had dus in een ronde tijd 35 seconden eraf gereden.
We bleven goed samenwerken en in de laatste kilometers zag ik dat we het gingen houden. Ik had met Leander afgesproken dat we die Duitsers zouden flikken maar per ongeluk flikte we eklaar.

Leander kwam van kop af en ik kreeg net weer zo’n kramp moment. Ongelukkig, want de tweede duitser riep ertussen maar dat kon Leander niet en ik kon op dat moment ook niet even er overheen.
Zo pakte de ene Duitser dus een meter of 20. Duitser 2 nam niet meer over en zo moest Leander en ik proberen terug te komen.
Dit lukte bijna maar toen kreeg ik weer zo’n kramp moment en riep ik ertussen maar daardoor had die andere Duitser ook ineens een gaatje met nog een km te gaan.
Ik bleef rijden maar door de kramp kon ik de 50 niet meer halen en bleef ik steken op 45 per uur. De Duiters reden helaas net zo hard en dus kwam ik niet dichterbij.
In de sprint klopte ik Leander uiteindelijk nog wel maar de Duitsers waren te ver weg. Weer plek 3 dus.
In het klassement schoof ik door de voorsprong nog wel flink op en werd 14e in het eindklassement.

Gisteren weer op de club gaan trainen om snelheid op te doen en eigenlijk voelde ik me niet eens zo slecht. Ik vind het moeilijk me te motiveren op zo’n avondje, en bovendien is de voorbereiding nooit optimaal. Je komt uit je werk, slecht gegeten, beetje vermoeid en dan toch daar gaan rijden. Wat opviel was dat m’n hartslag wel erg hoog kwam en dat dit ook niet zo veel pijn deed als ik had verwacht.

Paar keer geprobeerd op kop door te trekken maar daar merk je dus dat je inderdaad nu wat snelheid mist. Waar ik normaal richting de 60 moet kunnen doortrekken kwam ik nu niet verder dan 54. Na het grootste deel van de avond in de groep door te hebben gebracht besloot ik om het laatste stukje van de avond een testje te doen. Een soort mini tijdrit, weg rijden en kijken hoever ik zou komen.

Ik ging en hier merkte ik op wat voor effect de training in Belgie en Frankrijk heeft opgeleverd. De hartslag was hoog maar dat kan een kwestie van niet goed uitgerust zijn o.i.d. maar ik kon met die hoge hartslag heel constant rijden. Rondenlang reed ik 45 tot 47 per uur.

Een paar renners die ik inhaalde pikten aan en het enige dat ik achter me hoorde was "Ik ga niet overnemen hoor". Das altijd leuk om te horen dan weet je dat je hard aan het rijden bent. Ik had ook liever niet dat ze overnamen want dat verstoorde mijn ritme.
Na een paar rondjes toen ik even een paar seconden op adem wilde komen en het tempo liet zakken tot 40 nam er toch eentje over en dat betekende meteen het eind van mijn test want zei reden natuurlijk veel langzamer. Ik had eigenlijk liever gehad dat ik alleen weg was en dat helemaal m’n eigen tempo’s kon rijden.

Maar wat ik nu deed was wel erg hoopvol voor de proloog zaterdag. Deze is 6.6 km en wat ik vandaag alleen op kop reed zal ook ongeveer die afstand geweest zijn. Ik voelde de power maar ik had geen pijn aan de benen. Ook nu de dag erna heb ik juist het gevoel dat ik een rustweek gehad heb terwijl ik toch een paar rondjes met een hartslag van 194 rond heb gereden. Vanavond ga ik achter de brommer trainen nog een beetje aan die snelheid te schaven voor zover dat kan in een week tijd. Dan donderdag het tijdritparcours verkennen en dan twee dagen relatieve rust alvorens we starten in Venhuizen.

Ook zonder dat mijn ploeg veel in het buitenland fietst (volgend jaar gaat dit wel anders zijn) heb ik toch wel weer mooie dingen gezien dit jaar.
Na in het maart op trainingskamp geweest te zijn in Mallorca heb ik in Mei nog enkele koersen in Belgie gereden.
In Juli heb ik dan nog een weekje in de Belgische Ardennen vertoeft en ook heerlijk gefietst in Duitsland en Luxemburg.
En afgelopen week onder het genot van de bakkende zon getraint in de Franse Alpen.
Ik ben van plan om in December ook nog een keertje spanje in te trekken voor een trainingsstage maar de rest van dit seizoen zal ik toch op nederlandse bodem rond rijden.
Dit is ook wel de periode om te kijken wat we volgend jaar gaan doen en daar worden natuurlijk ook verschillende gepsrekken voor gevoerd.
Ik wil en moet grotere en zwaardere koersen rijden, en goede renners die je de kneepjes kunnen leren zou dan ook wel fijn zijn.
Spannende tijden voor de toekomst maar dat gaan we allemaal mee maken de komende tijd.
Het frankrijk verhaal is nogal uitgebreid dus dat kan nog wel een paar daagjes duren voor ik dat af heb.
Moet tenslotte de komende dagen m’n snelheid trainen en het tijdritparcours voor de tweedaagse van venhuizen verkennen dus heb niet heel veel tijd om te schrijven.
In iedergeval alvast een fototje van de drie musketiers op de top van de Galibier (2600 meter), met Harmen (Gesink), Ruurd(de Duur-Piraat), en Dennis (Fabian).

Dit weekend zou ik nog even twee criteriums gaan rijden voor ik naar Frankrijk vertrek.
Ik had de hele week natuurlijk in Belgie getraint dus ik verwachtte wel dat ik wat snelheid kwijt zou zijn en niet meteen weer om de overwinning zou rijden.
Dit bleek ook wel op zaterdag hoewel het parcours en startplaats mijn uitvallen bepaalde.
Ik starte achteraan, 100 man aan de start op een rondje van een kilometer.
En dat rondje was te smal. Er zaten een paar te krappe bochten in en vervelende wegversmallingen.
Ik voelde me niet echt op m’n gemak en de eerste ronde dat we bij zo’n bocht kwamen ging ‘t ook al bijna mis.
Ik kon ‘m nog net op de weg houden maar ik dacht toen al dit kan niet heel lang goed gaan. En dat ging het ook niet.
Na een rondje of 10 werd de wedstrijd stil gelegd vanwege een zware valpartij in de bocht waar ik ook al bijna ging.
Ze waren behoorlijk hard gevallen en Jorne Videler bleef helaas lang liggen.
Ik weet niet precies hoe het is afgelopen maar er werd omgeroepen dat er een Ambulance het parcours op kwam dus dat is vaak niet zo’n goed teken.
Toen de wedstrijd weer werd vrijgegeven had ik moeite met die bocht en had telkens een gat van 5 meter.
Ik had al moeite met de snelheid, en ik zat achteraan wat het alleen maar zwaarder maakte dus na een ruim uur koers zag ik dat er niet veel eer te behalen viel.
En ik wilde niet de risico’s nemen op zo’n criterium die m’n najaar kunnen verpesten.
Afgestapt en na afloop aan de praat geraakt met iemand waar ik later misschien wat meer over zal vertellen.

Toen ging ik zondag naar Poeldijk en had verwacht daar beter te kunnen rijden dan gisteren.
Het parcours was wat breder en ik had weer een beetje meer snelheid opgedaan gisteren.
Helaas mocht het weer eens niet zo zijn en was m’n wedstrijd eigenlijk al over voor deze was begonnen.
Ik was aan ‘t warmrijden, eerst even een paar rustige rondjes, en ik wilde even een stuk tempo rijden om de hartslag omhoog te jagen.
Ik versnel dus en wil langs een groepje rijden waar ineens een renner besloot te gaan plassen en naar links sturen.
Met hoge snelheid kwam ik aangereden en een aanrijding was dan ook niet meer te vermijden.
Ik riep nog maar het was al te laat en ik klapte tegen ‘m aan.
Daar lagen we dan allebij op de grond. Ik had m’n elleboog geschaaft maar verder gelukkig geen noemsenwaardige schade.
M’n fiets had alleen een geschaafd stuurlintje, zadel een beetje beschadigd en m’n derraileur bekrast maar dat is allemaal niet zo bijzonder.
Die andere jongen had meer schade aangezien ik bovenop ‘m viel. Voornaamste ellende was z’n derraileur die krom was en hij kon dus niet starten.
Ik kon wel starten maar ietwat gehavend, niet warm kunnen rijden en omdat ik nog even langs de EHBO moest ook nog eens achteraan starten.
De hoop dat het in het begin rustig zou gaan en ik snel naar voren zou kunnen bleek ongegrond want er werd direct snoeihard gereden.
Constant op een lint en achteraan zit je dan dubbel af te zien.
Achteraan wapperde er dan ook elke ronde wel wat renners af en toen het ik was die de staart vormde was het ook mijn beurt.
Ik mis nu wel wat snelheid maar dit is gewoon pech.
De maand juli is me niet echt goed gezind dit jaar.
De laatste weken van Juni was er al de ellende met valpartijen maar daarvoor ging het eigenlijk erg goed hoewel ik tactisch niet altijd even slim reed waardoor topklasseringen uitbleven.
Nu ben ik qua training weer goed bezig en na het weekje Alpen zal ik wel weer een paar pk’s extra hebben.
Dan na Frankrijk even een paar keer achter de brommer trainen en een keertje op de club voor de snelheid en dan hoop ik dat ik in Venhuizen goed kan zijn.
Dit weekend heeft me weer een humoristisch wielerverhaal opgeleverd, na Frankrijk gaat de knop om en moeten het glorie verhalen gaan worden.

Wat is het toch fijn weer thuis te zijn, de mooie belgische klimmen zijn niet meer.
De kale en verlaten polderwegen zijn weer mijn uitzicht tijdens de vele trainingsuren.
Omdat ik de laatste dag niet naar voldoening had afgesloten wilde ik woensdag nog even een extra drie uurtjes pakken.
Het zonnetje had de hele dag op het asfalt staan branden, en het was nog 23 graden bij vertrek.
Lekker ritje zou het gaan worden dacht ik nog, maar niets bleek minder waar.
Bij Almere gingen de hemelpoorten weer open en zouden het nog 2,5 uur afzien worden.
Ik had natuurlijk om kunnen draaien en met een half uurtje lekker onder een warme douche kunnen staan, maar zo hoort een wielrenner niet te denken.
Dat deed ik dus ook niet, ik trok gewoon m’n windvestje dicht en zette de blik op oneindig.

Na 3 uur nattigheid (zoveel nattigheid dat de naaf van m’n voorwiel het niet overleefd heeft) kwam ik eigenlijk niet eens moe weer terug.
31 gemiddeld met een gemiddelde hartslag van 133, dat zijn weer geen slechte cijfers.
Helmaal niet met dit weer.
Rust is misschien nodig maar ik voel me toch het prettigst bij veel uren maken. Deze week zal ik wel aan een uurtje of 23 a 24 gaan komen maar ik voel me juist energieker dan wanneer ik een paar dagen op m’n dooie akkertje een stukje ga fietsen.
Het is nodig om de batterij weer op te laden, en die batterij staat inmiddens weer op springen!

Dit weekend criteriums en dan op naar de Franse Alpen.

Onderstaand nog een paar fototjes van de Ardennen.

Na een m’n rustperiode is het tijd om de draad weer helemaal op te pakken en ik mag weer even helemaal los gaan qua trainen.
Ik koos dus om te beginnen voor een 4-daagse trainingsstage in belgie.

Dag 1 :

Om half 9 ‘s morgens vertrok ik richting de Belgische Ardennen om hier mezelf eens 4 dagen goed in het zweet te werken.
De najaars klassiekers komen eraan en dus wil ik me goed voorbereiden. Onderweg zie je het landschap al veranderen van __ naar / en ik kreeg alleen maar meer en meer goesting.
Eenmaal aangekomen bleek dat de Jeugdherberg waar ik zou verblijven echt midden in de bergen lag (Ardennen is welliswaar laaggebergte maar toch).
Ik kon om 5 uur pas inchecken dus ik vertrok direkt voor een training van 4 uur. Dat was meteen even flink wennen.
De eerste paar korte stijle klimmetjes verteerde ik lekker maar na een uurtje begon ik te merken dat ik nog ever een paar polderbenen beschikte.
Het ging een beetje moeizaam, maar ik ging er van uit dat m’n spieren zich gewoon aan moesten passen aan deze inspanningen.
Ik liet de teugels op de eerste dag ook meteen vieren, elke klim goed doortrekken en dan in de afdalingen weer herstellen.
Het was deze dag veel op en af maar het waren allemaal geen megalange beklimmingen. Maar goed ook want die wilde ik de komende dagen gaan pakken.
Ik hield m’n hartslag berg(heuvel)op goed hoog en toen ik terug kwam had ik dan ook wel een voldaan gevoel.
Ik heb het droog kunnen houden en heb lekker getraint dus ik was tevreden.
Eenmaal terug bij de herberg ingechecked, gedouched, beetje gestretched en op bed gaan liggen.
Na het eten nog even een boekje gelezen en toen was het alweer tijd om te slapen.

Dag 2 :

Het ontbijt was tussen 8 en 9 maar om 7 uur werd ik al wakker. In m’n roes dacht ik te horen dat het aan het plezen was buiten maar dit kon toch niet dacht ik.
Toen ik echt wakker werd en de gordijnen open deed bleek het echter toch best wel te kunnen. Het kwam echt met bakken naar beneden.
Mooi vooruitzicht als je 5 uur wilt gaan rijden die dag.
Na het ontbijt keek ik nog eens uit het raam en zag ik dat het wel wat op begon te klaren. Ik besloot een uurtje later te vertrekken in de veronderstelling dat de buien dan wel over zouden zijn gewaaid.
Ik sprong op de fiets en vertrok voor een mooi rondje via Spa en Chaudfontaine om daarna naar weer naar beneden te trekken via het ski-gebied in de omgeving Sprimont.
De dag begon met een lange afdaling wat natuurlijk ook betekend dat je weer net zo ver omhoog moet om uiteindelijk weer terug te komen.
Vond ik niet erg natuurlijk want ik was gebrand om mezelf eens goed pijn te doen.
Na de afdaling ging het dan ook meteen weer omhoog. Veel lange klimmen, tussen de 5 en 7% die erg lang door blijven lopen.
Toen kwam ik na wat klimmen en dalen bij het Circuit van Spa-Francochamps uit en hier gingen de hemelpoorten ineens open.
Ik reed langs een kampeerplekje waar mensen met hun caravans stonden om naar de race van die dag te kijken, en die zaten me echt aan te gapen van wat doet die mafkees hier nou weer met dit weer.
Gelukkig had ik al zo’n vermoeden dat ik het niet de hele dag droog zou houden dus naast m’n windvestje had ik ook een regenjasje meegenomen.
Die snel aangetrokken en weer door. Hier gingen de stijgingspercentages meteen iets omhoog naar de 8 a 9% maar dat waren redelijk korte stukjes.
Tussen Spa en Chaudfontaine kwam ik ergens in een klein dorpje waar ik bij een winkeltje stopte om wat eten en drinken te halen.
Toen ik weer verder ging zag ik voor me ineens een loeder van een beklimming liggen.
Bordje gaf aan 1km maar geen stijgingspercentage. Ik begon eraan en na 100 meter had ik echt het idee hier ga ik nooit boven komen dat haal ik niet.
Ik had ‘m al op de 25 liggen en nog reed ik vierkant. M’n hartslag op m’n omslagpunt en de snelheid was gezakt tot slechts 15 per uur.
Ik hield m’n benen 1 moment even stil en ik stond direct sur place, alsof ik vol in de remmen kneep. Was een erg stijl ding dus.
Helaas weet ik niet precies hoe stijl omdat er geen bordjes staan maar dat is verder ook niet super relevant.
De kilometers erna was het weer even droog tot aan Chaudfontaine daar kon ik de regenjas weer aan trekken.
Vervolgens reed ik op een weg waar ik het idee had dat ik alleen maar omhoog aan het rijden was. Meteen dacht ik dat dit wel tussen de oren moest zitten door het weer maar een uurtje later bleek dat toch niet helemaal het geval.
Ik kwam in het ski-gebied terecht en wat ik van Tieme vernam zou dit het hoogste punt van Belgie moeten zijn.
Als ik de afdaling als referentie kan gebruiken kan dit ook wel eens kloppen want ik ben ruim een half uur bezig geweest met dalen.
Het laatste stuk van de route heb ik gelukkig vrij droog af kunnen leggen en na 5 uur en een beetje kwam ik dan ook voldaan weer terug.
Ik heb weer aardig doorgetrokken vooral op de langere klimmen om het tempo-rijden wat te trainen. Dit deed pijn maar ging me wel goed af wat natuurlijk positief is.

Dag 3 :

Vandaag redelijk weer, geen benoemenswaardige regenwolken in de buurt, af en toe het zonnetje dat doorkwam en een aangename temperatuur.
Ik had besloten vandaag Luxemburg in te trekken om eens te kijken of ze daar nog wat omhoog lopende weggetjes hadden, en of ze die hadden..
Vrijwel vanuit het vertrek liep het omhoog en je reed mooi tussen de bomen omhoog. Niet te zware klimmen wel lekker lang.
Was een echt geniet dagje in die omgeving en het liep dan ook heerlijk.
De benen zijn sinds gisteren al goed gewend aan het omhoog rijden en dat gaat dan ook met de dag makkelijker.
Ik kwam na een paar uur in het dorpje Wolz uit waar een erg mooie beklimming lag. Ik heb voor ik naar de klim toe reed nog even een fototje geschoten en toen ging ik.
Het eerste stukje was wat stijler dan de meeste klimmen die ik die dag te veteren kreeg maar dat ging ook allemaal lekker.
Wat volgede was een mooi stukje omhoog naar de top van het dorpje en toen je het dorpje uit reed kon je nog een stuk verder omhoog.
Ook dit was weer een mooie weg tussen de bomen, mooi uitzicht en lekker lopende weg. Eenmaal boven gekomen nog een stukje doorgereden alvorens ik omdraaide.
De plaatsen die ik van te voren als route had uitgestippeld stonden niet allemaal op de borden dus ik was gewoon een stuk de ene kant op gereden om vervolgens hetzelfde stuk weer terug te rijden.
De terugweg was ook erg mooi want ik had richting wolz een lange afdaling gehad en die mocht ik nu natuurlijk weer omhoog rijden.
Het zonnetje was inmiddels doorgebroken dus het was echt genieten geblazen. Ik had me voorgenomen vandaag iets rustiger aan te doen dan de eerste twee dagen maar het ging zo lekker dat ik vooral omhoog toch de hartslag een beetje de hoogte in joeg.
Lekker strak tempo die klimmetjes op rijden, heerlijk gevoel.
Eenmaal terug in st Vith zag ik dat ik pas 4 uur op de teller had maar ik wilde er toch zeker 5 rijden.
Ik besloot dus maar een stukje richting Duitsland te rijden en ook hier vond ik weer enkele mooie klimmetjes.
Gelukkig nu wel met wat percentage bordjes zodat ik kon zien dat ik stukken van 10% omhoog aan het rijden was.
De weg omhoog stond er niets maar terug stond er een bordje, oppassen 10%. Dat vond ik wel fijn om te weten want ik reed ook daar wel makkelijk omhoog.
Als dat echt 10% was dan kan ik toch een stuk beter berg op dan ik had verwacht.
Eenmaal terug weer even douchen, stretchen, eten, boekje lezen met de beentjes omhoog en weer naar bed.

Dag 4 :

Vandaag was alweer de laatste dag, ik wilde nog eventjes 3 uurtjes rijden maar dat ging toch niet helemaal zoals ik had gewild.
Ik had me verslapen voor het ontbijt dus m’n maag was niet zo blij. Ik dacht als ik gewoon goed eet tijdens het fietsen trekt dat wel weg maar dat gebeurde niet.
Op de eerste klimmetjes voelde ik al dat ik niet heel veel energie had, en dat gevoel in de maag werd alleen maar erger.
Na iets meer dan een uurtje draaide ik om omdat ik niets wilde forceren en ben rustig weer terug gereden.
Eenmaal terug had ik 2,5 uur op de teller staan en heb ik de auto ingepakt om weer richting huis te vertrekken.
Gelukkig was de hele rit wel flink omhoog dus helemaal nutteloos was het niet.
De planning was eerst om na deze 4 dagen 3 dagen echt rustig aan te doen, maar aan de laatste dag heb ik niet echt een voldaan gevoel over gehouden.
woensdag dus nog maar een paar extra uurtjes rijden in het vlakke NL.
woensdag zal het denk ik een uurtje of 3 worden, dan donderdag en vrijdag rustig aan.
Zaterdag en Zondag criteriums en dan vertrek ik dinsdag richting Frankrijk om 5 dagen in de Alpen te gaan trainen.
Ik hoop dat ik met deze voorbereidingsweken mijn niveau weer op heb kunnen krikken naar wat het in het voorjaar was zodat ik in de najaarsklassiekers wat opvallende dingen kan laten zien.

vanavond zal ik een paar fototjes uploaden..

Gisteren besloten een leuke wijziging aan het programma van deze maand door te voeren.
Ik zou dit weekend naar belgie gaan, weekend daarna in belgie koersen dan weer week in NL trainen en dan de tweedaagse van Venhuizen rijden maar nu komt daar nog een weekje Frankrijk bij.
Ik werd afgelopen weekend gebeld door Voskuilen met de vraag of ik het leuk zou vinden om in Frankrijk te gaan trainen, en na een kleine aanpassing in m’n trainingsschema bleek dit te kunnen.
Hopelijk mooi weer en samen met een renner die mij ook pijn kan doen zullen dat mooie dagen worden.
Obdam ging ook weer erg goed. Het parcours was alleen nat en glad door olievlekken dus ik nam geen enkel risico in de bochten waardoor ik moeilijk vooraan geraakte. Eenmaal vooraan bleek de kopgroep gevlogen en bij tegenaanvallen werden we telkens teruggereden.
2 ronden voor het eind raakte ik nog los met 8 man maar die werd halverwege de laatste ronde teruggepakt.
Was wel tevreden over het niveau dat ik kon halen. Dit doe ik tenslotte op m’n basisconditie en de komende weken ga ik mezelf in vorm trainen. Hopelijk komt dat er allemaal uit volgende maand.

Afgelopen week was voor mij wel bijzonder.. ik heb de hele week exact 0.0 km gefietst.
Het was voor mij absoluut even tijd voor een rustperiode na een periode van veel trainen en wedstrijden rijden.
M’n twee valpartijen hebben ook wel een aardige inpact gehad op m’n lichaam en eigenlijk ben ik misschien wel te snel weer doorgegaan. Tijdens deze week merkte ik dan ook echt dat rust even noodzakelijk was want de voermoeidheid toonde zich eindelijk. De batterij is nu weer helemaal opgeladen en ik ga me dan ook voorbereiden op het najaar. Te beginnen met komende week de training weer op te pakken, om dan volgend weekend op trainingsstage te gaan in de Ardennen. Hier ga ik even flink aan de bak zowel qua uren als intensiteit. Ik ben heel bewust midden in de Ardennen gaan zitten om wat aan de power te werken en met de heuvels/bergen die in die omgeving liggen kan ik me lekker uitleven. Terug in Nederland zal ik dan wat rustige uurtjes maken om vervolgens weer een weekend in Belgie door te brengen om te gaan koersen. Geen hollandse rondjes om de kerk van 80km maar mooie Belgische omlopen van 120. Dan nog een week flink trainen om in de week van de tweedaagse van Venhuizen te rusten en dan te knallen in Venhuizen.
Had ik daar vorig jaar een goede proloog gereden had ik een hele mooie klassering in het eindklassement kunnen hebben en ik wil daar wel uit gaan pakken. Daarna volgen de najaars klassiekers en hoop ik goed in vorm te zijn om daar de concurrentie eens wat te laten zien.
Over een half uurtje vertrek ik richting Obdam. Laatste criterium voor de komende tijd. Mis een beetje snelheid door het weinige trainen de laatste tijd maar op m’n basis kan ik wel een eind komen denk ik.
Wel beetje jammer dat het nu regent maar die dagen heb je ook gewoon…

Ik heb weer een vrij tumultueuze 1,5 week achter de rug..
Afgelopen vorige week woensdag had ik een UCI 2.2 wedstrijd, dit betekend veel (PRO)Continentale ploegen aan de start dus een heel hoog niveau.
Ook het parcours loog er niet om. De hele dag op en af en enkele flinke klimmetjes als de Bosberg en Muur van Gerardsbergen.
In totaal moesten we geloof ik 20 klimmetjes rijden met een gemiddeld stijgings percentage van 10% a 500 meter gemiddeld per klim.
Ik had hier behoorlijk naartoe getraind en de laatste trainingen gingen ook erg goed dus had veel vertrouwen.
In het begin meteen gereageerd op een paar aanvallen, reed goed van voren maar na 20 kilomter kreeg ik problemen.
Het was erg warm met 28 graden en ik had in m’n bidons alleen maar voeding, erg zoet en mijn maag kan dit blijkbaar niet goed aan.
Ik had kreeg dus een misselijk gevoel maar hoopte dat het wel weg zou trekken. Dit gebeurde echter niet.
Het werd alleen maar erger en erger.

Ik zakte steeds verder naar achteren zelfs zover dat toen een paar man moest lossen ik niet de kracht had om het gaatje dicht te rijden.
Ik werd gewoon gelost en kon niets meer voor m’n gevoel. Ik bleef wel doorrijden en na een paar km leek het iets weg te trekken.
Omdat ik gewoon door had gereden zat ik nog wel tussen de auto’s en het peleton viel stil dus met een ferme inspanning wist ik nog terug te komen.
Helaas hoorde ik op dat moment door het oortje "Nog een km tot de bosberg".
Ik probeerde meteen naar voren te rijden maar daar was natuurlijk geen beginnen aan.
We we draaiden de Bosberg op, ik knalde het eerste stuk nog naar voren en haalde een hele bende renners in maar halverwege was zei de maag ga jij maar even wat anders doen.
Ik ging over m’n nek en voelde alle kracht zo uit m’n benen vloeien.
Na een paar keer overgegeven te hebben en het kippenvel op m’n armen stond stopte ik ermee.
Ik baalde er wel van omdat de conditie goed was maar dit soort dingen kunnen gebeuren, en het parcours was niet echt iets voor mij met al die kasseistroken.
Van de 200 gestarten reden er 40 uit dus het was echt een zware dag.

M’n rug was ook weer goed dus ik wilde ook wel weer criteriums gaan rijden.
De zondag erna dus op naar Warmenhuizen. En dit werd ook xe9xe9n groot drama.
Ik kon mezelf niet pijn doen, hierdoor zakte ik snel terug en in m’n hoofd had ik al snel zoiets van laat maar.. Als het tempo eruit gaat rij ik wel door anders stop ik.
En het tempo bleef hoog dus ik stapte gewoon af.
Ik was mentaal een beetje gekraakt, geen pijn in de benen maar ik kon gewoon niets.
Tieme dacht dat ik na m’n valpartijen de druk voor mezelf te hoog heb gelegd door meteen te willen winnen.
Hier heeft hij denk ik wel gelijk in gehad want ik wil mezelf graag bewijzen en alles buiten de top 10 is zag ik als teleurstelling.
Nu had ik de laatste paar koersen niet eens uitgereden dus ik had totaal geen moraal meer.
Na m’n massage bij Piet die ook even op me in had gepraat had ik toch zoiets het kan inderaad niet aan het fysieke liggen, laat ik eens zonder verwachtingen gaan koersen.
Dat deed ik afgelopen woensdag in Ermelo en verdraaid..

In het begin had ik weer het zelfde gevoel als in Warmenhuizen maar halverwege kwam ik er doorheen.
Het begon weer te lopen, ik kon me weer laten afzien en ik kon weer echt hard rijden.
Ik miste de slag en wilde er naartoe rijden.
Ik kreeg niemand mee dus ik ging tegen beter weten in maar door.
Alleen kon ik tot m’n eigen verbazing de snelheid vast houden.
Ik reed gewoon twee rondjes tegen de 50 in het uur en reed hard richting het groepje voor me.
Toen ik omkeek zag ik alleen dat het peloton aan het terugkomen was en aangezien er een ploeggenoot in dat groepje voor me zat wilde ik niet de rest terug rijden.

Hierdoor kwamen we er ook niet bij dus sprinten we voor plek 16.
Ik moest uitwijken voor een valpartij maar werd toch nog 19e.
Voorheen was ik hier niet tevreden mee maar ik moet me even herpakken en daar is dit een mooi begin voor.
Ik reed wel weer lekker en dat was het belangrijkste.
De dag erna ging ik aan de slag in Epe.
Supersnel en kort rondje, en iedereen verwachtte een massasprint.

Ik ging dus voor de verandering eens sparen. Paar keer wel meegesprongen maar altijd met reserve.
Alles werd ook telkens teruggereden dus ik dacht dat het inderdaad uit zou lopen op een massasprint en hield me dus rustig.
Helaas reed er op een goed moment 10 man weg welke nog weg bleven ook.
Toen gingen er nog eens 6 achteraan en ook dit liet het peloton lopen.
Toen ben ik er samen met Guido achteraan gaan rijden.
Ik trok een rondje vol door en we waren helemaal los en we reden hard richting de kopgroep.
Hij kon alleen niet zo lang overnemen en de snelheid ging er een beetje uit dus ik kon niet voldoende herstellen om constant die snelheid vast te houden.
Onder luide aanmoedigingen vanuit het publiek kreeg ik het gat tot op 5 seconden maar toen ging het kaarsje bij mij ook uit.
Met z’n 2en ging het niet lukken maar we zagen ook dat er nog 2 van achteren kwamen.

Hier wachten we dan ook even op waardoor het groepje voor ons ietsje uitliep maar dat gat was niet meer dan 10 sec.
Met z’n 4en reden we door maar tot m’n verbazing kwam het peloton een paar ronden later terug.
Wat bleek het peloton was gedubbeld door de kopgroep, en de kopgroep nam hun mee op sleeptouw en reed het gat naar ons dicht.
Erg lullig want anders hadden we misschien nog aan kunnen sluiten in de groep die om plek 10 reed.
In de laatste ronde reden er weer een paar kamikaze gasten die veel te veel risico namen met de smalle laatste bocht dus de sprint liet ik een beetje voor wat ie was.
Of ik nou 17 of 23 wordt maakt dan ook niet uit. Beter dan vallen.
Aan deze wedstrijd hield ik in iedergeval wel weer een goed gevoel over.
Ik reed weer als vanouds alleen was de tactische keuze niet de juiste.
De topvorm is er nu niet, maar die wil ik ook over een maandje pas hebben als de klassiekers weer beginnen.
Toch kan ik weer echt meedoen wat fijn voelt.

Gisteren ging ik dan in Hoogkarspel rijden.
Klein beetje hetzelfde verhaal als in Epe. Alleen dit keer was ik wel heel actief.
Een paar keer was ik weg met een groep sterke renners.
Nadeel was alleen dat er ook nog sterke renners in het peloton zaten die dan het gat dicht reden.
half koers reed er weer een grote groep weg en ik zag dat Rudy Vriend niet mee zat.
Ik zat te twijfelen om te springen maar deed het toch niet. Ik dacht dat Vriend nog wel zou gaan en dan kon ik met hem mee liften.
Ik had tenslotte al genoeg aangevallen en een ander mag ook wel eens dat gat dichten.
Helaas bleef hij zitten en ondernam niets.
Toen ik door kreeg dat hij niet zou gaan ben ik zelf maar weer gegaan en met 4 man reden we weg.
Ronden lang werkten we goed samen, in het begin was ik iets te enthousiast met lange en harde beurten waardoor ik het een beetje moeilijk kreeg maar we bleven bij elkaar.
Toen zag ik vanuit de achtergrond ineens toch Vriend de jump maken.
Vreemd dacht ik want we hadden een grote voorsprong op het peloton.
Wat bleek, de kopgroep had het peloton gedubbeld, en hun teruggereden naar ons.

Weer balen maar ik had in die kopgroep moeten zitten.
De benen waren er absoluut en ik had de jump fysiek kunnen maken. Het was eerder in de wedstrijd al gebeurd dat ik zo’n gat dichtreed en dat er meteen weer iemand demarreerde dus dat wilde ik niet nog een keer laten gebeuren.
Alleen zit ik er daardoor nu niet bij. Volgende keer als ik ze weg zie rijden en er is een gat moet ik gewoon meteen reageren.
Of ik zit er dan bij, of ik rij alles terug maar in beide gevallen rij je dan weer om de overwinning.
In de laatste ronde ging Vriend er vanaf achteren hard vandoor op het moment dat ik op kop reed.
Ik ging vol in de achtervolging maar hij had 20 meter voorsprong en dat bleef 20 meter. Ondanks dat we evenhard reden had hij 20 meter speling en ik had het hele peloton in me wiel.
Toch trok ik gewoon door en er kwam nog slechts 5 man overheen terwijl ik toch een halve ronde daar op kop heb zitten knallen.
Dit verbaade me enorm want ik ben nooit stil gevallen. Ik reed 53 per uur toen ik counterde en ik reed 53 toen ik over de streep reed dus dat is erg positief.
De kracht is er weer, de moraal is er weer dus ik denk dat er binnenkort wel een succesje te verwachten valt.
Zit nog even te twijfelen wat ik met m’n rust ga doen nu het weer lekker loopt. Ik denk dat ik deze week nog door ga en dan volgende week 4 dagen op trainingsstage ga in de Ardennen.
Om bij terugkomst weer wat criteriums te rijden en een paar belgische koersjes wil rijden.
Rij trouwens de laatste wedstrijden met een ander voorwiel omdat m’n easton nog gerepareerd wordt aan de schade van de eerste valpartij. Zou deze week klaar moeten zijn.
Keep you posted.

Nadat ik afgelopen week weer bij de Fysio langs was geweest heeft die nogmaals de boel gekraakt.
M’n rugspier zat bekneld en daardoor raakte die spier zo verkrampt. Nadat hij z’n ding gedaan had voelde ik al meteen een hele verbetering.
De dagen erna ging het ook ineens met sprongen vooruit waar ik afgelopen week juist het gevoel had dat het erger werd.
Afgelopen zaterdag heb ik dan ook een zware training gedaan als voorbereiding op Oetingen komende woensdag. Na opgewarmd te hebben vertrok ik voor 5km vlak onder m’n omslagpunt dus tussen de 180 en 184. Hierna liet ik de hartslag zakken tot tussen de 165 en 170 om zo door te knallen tot aan ‘t Harde.
Dit was zo’n 45km. Hierna een paar minuutjes het gas eraf om door ‘t dorp heen te rijden om vervolgens 3x de knobbel op te sprinten. Ik sneuvelde helaas telkens vlak voor de top maar dat is opzich niet heel raar omdat ik de laatste weken niet veel intensief werk heb kunnen doen door de rug.
Hierna ben ik rustig terug gereden richting Lelystad om na 3,5 uur weer thuis te komen.
Ik had wel auw aan de beentjes dus de rest van de avond niet veel uitgevoerd.
De volgende dag vertrok ik voor 5 uur op het gemak. De benen waren nog een beetje stram maar dat ging gaandeweg steeds soepeler. Tot ik lek reed bij zwolle. Bandje vervangen, maar de tijd die ik daarvoor nodig had zorgde er voor dat ik midden in de buien terecht kwam. Dat was een beetje jammer maar ik was er op voorbereid qua kleding (lang leve buienradar). Nu was ik niet alleen nat maar kon ik nog eens nergens een pompje vinden om even bij te tanken. Dit duurde tot aan Elburg waardoor ik een beetje verzwakt raakte.
Dan krijg je een bijna hongerklop gevoel en dat fietst niet heel fijn. Ook nadat ik weer gegeten en gedronken had bleef dat gevoel helaas dus de laaste 2 uur waren niet heel prettig.
Vanaf harderwijk kwam ik in de polder terrecht en daar had ik ook nog eens volle bak wind tegen. Heel prettig op zo’n moment natuurlijk. Toen ik bij Lelystad aan kwam had ik helaas nog maar 4 uur op de teller maar ik zou toch echt 5 moeten rijden. Gelukkig kon ik het opbrengen om nog maar een extra uurtje door die wind te duwen. Na iets meer dan 5 uur voldaan thuis. De benen voelden niet stram maar de maag wel leeg. Volgende keer tijdens zo’n lange training toch sportvoeding mee. Daar zit toch wat meer in dan in normaal voedsel. Vandaag 2 uurtjes met wat interval dan morgen losfietsen en woensdag koers.